Wyższe umiejętności ludzi kierujących pojazdami osiągnięte dzięki usprawnionemu i bardziej rygorystycznemu systemowi szkoleń i weryfikacji mogą uczynić jazdę na rowerze trochę bezpieczniejszą. Przez ostatnie 80 lat jednak wielokrotnie próbowano zapewnić bezpieczne „dzielenie się drogą”, ale z niewielkim sukcesem.

Niezależnie od tego, że zawsze będzie istnieć agresywna i aspołeczna mniejszość kierowców, którzy nie przestrzegają zasad, to zdarza się, że nawet najlepiej wyszkoleni kierowcy z dobrymi intencjami popełniają błędy – ludzie są niedoskonali, a samochody to niebezpieczne pojazdy.

Głównym czynnikiem zniechęcającym ludzi do jazdy na rowerze jest lęk przed samochodami, a niekoniecznie obawa przed złymi kierowcami. Tego lęku nie zmniejszy zatem żadna liczba dodatkowych szkoleń kierowców, ponieważ ostatecznie rowerzysta tak czy owak będzie musiał jechać na swoim lekkim, napędzanym siłą mięśni pojeździe pomiędzy szybkimi i ważącymi setki kilogramów samochodami.

Nawet jeśli kierowcy prowadziliby w sposób stuprocentowo nieomylny, dla większości ludzi jeżdżenie na rowerze wśród samochodów nadal pozostałoby nieprzyjemnym doświadczeniem, bo wymagałoby jazdy w bliskiej odległości od ciężkich i szybkich pojazdów. Najbardziej rozsądnym i dotychczas najbezpieczniejszym podejściem jest projektowanie wydzielonej infrastruktury rowerowej, w której ogranicza się liczbę interakcji rowerów z pojazdami silnikowymi.