Ως τρόπος μεταφοράς, το ποδήλατο δεν παρουσιάζει ουσιαστικό κίνδυνο για τους ανθρώπους ή την ιδιοκτησία, που η υποχρεωτική ασφάλιση είναι σχεδιασμένη να μετριάσει.

Αυτός ο μύθος υποδηλώνει κάποιο είδος αναλογίας ανάμεσα στην ποδηλασία και την οδήγηση, αλλά ο κίνδυνος που δημιουργεί η οδήγηση ενός μηχανοκίνητου οχήματος είναι πολύ μεγαλύτερος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η οδήγηση συνήθως απαιτεί κάποια μορφή ελάχιστης αστικής ευθύνης έναντι τρίτων – καθώς ο κίνδυνος πρόκλησης υλικών ζημιών ή σοβαρής σωματικής βλάβης σε άλλους σε περίπτωση σύγκρουσης είναι υψηλή.

Σε αυτό προστίθενται και η υλικοτεχνικά και το κόστος της επιβολής μιας τέτοιας απαίτησης, π.χ. τα παιδιά θα χρειάζονταν ασφάλεια πριν τους επιτραπεί να κυκλοφορήσουν πρώτη φορά με ποδήλατο, ή τι ακριβώς μετράει ως ποδήλατο – για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τέτοια οχήματα ως βοηθήματα κινητικότητας.

Το πιθανό αποτέλεσμα της απαίτησης ασφάλισης για το ποδήλατο θα ήταν λιγότεροι άνθρωποι με ποδήλατο – και καθώς το ποδήλατο είναι ένας τρόπος μεταφοράς που μπορεί να ωφελήσει σημαντικά την κοινωνία εν γένει, η επιβάρυνσή της προσθέτοντας εμπόδια σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει δεν θα ήταν καλή.