Υπερεκτιμώνται οι επιπτώσεις στη συμπεριφορά λόγω της αυστηρής (ή τεκμαιρόμενης) νομοθεσίας για την αστική ευθύνη. Αυτοί οι νόμοι είναι απλά ασφαλιστικές ρυθμίσεις, και δεν έχουν καμία σχέση με την ποινική ευθύνη. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη που να υποδεικνύει ότι έχουν επίδραση στη συμπεριφορά των ανθρώπων ή στην ασφάλεια γενικότερα.

Πολλές χώρες με χαμηλά ποσοστά χρήσης ποδηλάτου (και υψηλά ποσοστά ατυχημάτων ποδήλατου) έχουν επίσης τέτοιες ρυθμίσεις, φαινομενικά με μικρή ή καμία επίδραση. Η Ολλανδία δεν θεσπίσε τέτοιους κανόνες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, αρκετό καιρό αφότου είχε ξεκινήσει η έκρηξη χρήσης του ποδηλάτου.

Η ύπαρξη νόμοθεσίας για την ευθύνη είναι ένα καλό πράγμα από μόνη της, ένα μετατραυματικό οικονομικό πλέγμα ασφαλείας που βοηθάει στην παροχή υποστήριξης για τα θύματα των τροχαίων συγκρούσεων. Αλλά δεν σκοπέυουν να αποτρέψουν την κακή οδήγηση, ούτε είναι ένας τρόπος για να κάνει το ποδήλατο ασφαλές και ελκυστικό για όλους.