Σε χώρες με κακές συνθήκες ποδηλασίας, το ποδήλατο μπορεί να είναι μια εξοντωτική υπόθεση, με πολλά ‘σταμάτα – ξεκίνα’, μεγάλες επιταχύνσεις από το ένα φανάρι στο άλλο, ή προσπάθεια των ποδηλατών να αναπτύξουν ταχύτητα ανάλογη με τη κίνηση των μηχανοκίνητων οχημάτων για να στρίψουν με ασφάλεια. Συχνά αυτό οδηγεί σε διεκδίκηση εγκαταστάσεων με ντους και αποδυτήρια στους εργασιακούς χώρους.

Αλλά στις χώρες με υποδομές για το ποδήλατο, όπως η Δανία και οι Κάτω Χώρες, το ποδήλατο είναι ένα χαλαρό μεταφορικό μέσο, όπου η τελική ταχύτητα δεν είναι τόσο σημαντική. Κι αυτό, αφενός, γιατί υπάρχουν λιγότερες καθυστερήσεις κατά μήκος της διαδρομής και, αφετέρου, επειδή ο οδικός σχεδιασμός προβλέπει το ποδήλατο να είναι διαχωρισμένο από την κυκλοφορία των μηχανοκίνητων οχημάτων. Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν ποδήλατο όσο γρήγορα ή αργά επιθυμούν και δεν υπάρχει μεγαλύτερη εφίδρωση από ότι αν περπατούσαν για το ίδιο χρονικό διάστημα.