Υψηλότερα στάνταρντς οδηγικής συμπεριφοράς, σαν αποτέλεσμα βελτιωμένων μεθόδων εκπαίδευσης και αυστηρών ελέγχων, ίσως βοηθούσαν στην ασφαλέστερη χρήση του ποδηλάτου. Παρόλα αυτά, αμέτρητες προσπάθειες γίνονται πάνω από 80 χρόνια, με στόχο την ασφαλή κοινή χρήση των δρόμων, με μικρή ή και καθόλου επιτυχία. Και ενώ πάντα θα υπάρχει μια μειοψηφία αντικοινωνικών και επιθετικών ατόμων που θα ανθίστανται στην "εκπαίδευση", ακόμη και οι πιο σωστά εκπαιδευμένοι οδηγοί και οι άνθρωποι με τις καλύτερες προθέσεις, μπορεί να κάνουν λάθη όταν οδηγούν – γιατί κανείς δεν είναι αλάθητος, κανείς δεν είναι τέλειος, αλλά και τα μηχανοκίνητα οχήματα είναι εν δυνάμει επικίνδυνα.

Και είναι αυτός ο φόβος για την μηχανοκίνητη κυκλοφορία που αποθαρρύνει τους ανθρώπους απ΄ το να βγουν στον δρόμο με το ποδήλατο, όχι ειδικά και μόνο η κακή οδήγηση. Όσο καλή οδηγική εκπαίδευση κι αν εξασφαλίσουμε, δεν θα καταφέρουμε να απαλύνουμε αυτή την ανησυχία, γιατί πάντα θα καταλήγουμε στον ίδιο παρανομαστή...κάποιος πάνω σε ένα ελαφρύ όχημα που κινείται αργά, θα πρέπει να μοιράζεται τους δρόμους με οχήματα εκατοντάδων κιλών που μπορούν να αναπτύξουν μεγάλη ταχύτητα και συνεπώς εξουσιάζουν τον χώρο.

Ακόμη κι αν επιτυγχάναμε την τέλεια οδήγηση στο 100%, το να κάνεις ποδήλατο ανάμεσα σε μηχανοκίνητα οχήματα θα παρέμενε μια δυσαρεστη και αποκαρδιωτική εμπειρία για τους περισσοτερους ανθρώπους, επειδή αναγκάζει τον χρήστη του ποδηλάτου να συνυπάρξει σε στενή απόσταση με γρήγορες και βαρειές μηχανές. Η πιο λογική και αποδεδειγμένα ασφαλέστερη στρατηγική, φιλική προς το ποδήλατο, είναι ο περιορισμός της συνύπαρξης ποδηλατιστών και αυτοκινητιστών, μέσα από καλά σχεδιασμένους δρόμους που θα διαχωρίζουν την κυκλοφορία τους όσο γίνεται περισσοτερο.